سلام

فعلا بدون مقدمه یک غزل :

دو سایه - چون دو عقربه روی دوازده -

از هم جدا شدند - سوی یک و یازده -

آن دو قرار بود که هر وقت می نواخت

آونگ پیر و خسته ی ساعت نوازِ ، ده . . .

هر یک نظر کنند به ماه و دو بوسه بود

آن لحظه هست و نیست آنها و راز ده .

یک شب – شبی که شوم ترین بود - ناگهان

وقتی نواخت ساعت بی وقت باز ، ده

یک تکه ابر صورت مهتاب را  . . . و مُرد

آن سایه ای که رفت شبی سوی یازده .

فردای هرگز - آه که - آن سایه هر چه رفت

هرگز نمی رسید به مرز دوازده ،

آرام رفت و از نفس افتاد روی پنج . 

 - یعنی محال بود چه رفتن چه باز . . . -

                                                               ارديبهشت ۷۶ - ساري

  RSS