آیینه زار غزل

آی بچه های خوب و بد

ubal — Thu, 28 Aug 2008 07:14:18 GMT

سلام

سقف گنبداش طلا

ستوناش قالوا بلی

چشمه هاش قند و عسل

لب لباش شیر و شکر

سقف آسمونش الله صمد

رو درختاش سیب خرمالو پزون سبد سبد

بچه های خوب و بد آی بچه های خوب و بد

خدا سقف آسمونُ واسه تون طلا کنه

خدا خورشیدتونُ جلا کنه

خدا قدّتونُ انشالّا که تا خدا کنه

شاخ شمشاد بشین

از غم آزاد بشین

بچه های با خدا

بچه های بی خدا

اگه خوبی نکنین به همدیگه

خدا قهرش می گیره

آسمون اخماشُ تو هم می کنه

رعد و برقم سرشُ خم می کنه

می زنه ماها ر ُ آدم می کنه

پسرای توپلی

دخترای لپ گلی

پسرای شاپسر

دخترای دامناتون یه سبد درّ ُ گهر

به خدا دروغ نگین

با خدا سنگاتونُ وا بکنین

اگه با خدا رو راستی نکنین

اگه هی دروغ بگین

اگه هی با همدیگه دعوا کنین

اگه آشغال بریزین روی زمین

اگه ریخت ُ پاش کنین

اگه میوه ها رُ هی گاز بزنین ُ نخورین

اگه حیوونا رُ هی آزار بدین

اگه مورچه ها رُ زیر کفشاتون له بکنین

اگه هی تفنگ بدست با همدیگه جنگ بکنین

اگه با پنجولاتون به همدیگه چنگ بکشین

خدا قهرش می گیره

خدا صورتاتونُ زشت می کنه

بچه ها

بچه ها حرف بابا رُ گوش کنین

باباها خوبی ِ بچه ها ر ُ از خدا می خوان

باباها دوس ندارن بچه هاشون زشت باشن

بابا ها همیشه از خدا می خوان بچه هاشون شاد باشن

از غم آزاد باشن

شاخ شمشاد باشن

بپرن تو آسمون

یه طرف رنگین کمون

یه طرف ستاره های کهکشون

پر ُ پر پر بزنن

مث کفتر بپرن به هر کجا سر بزنن تو آسمون چرخ بزنن

سقف گنبداش طلا

ستوناش قالوا بلی

چشمه هاش قند و عسل

لب لباش شیر و شکر

رنگ آسمونش الله صمد

رو درختاش سیب خرمالو پزون سبد سبد

بچه های خوب و بد آی بچه های خوب و بد

خدا حافظ ای کامپیوتر 233

ubal — Fri, 02 Nov 2007 10:12:18 GMT

خدا حافظ

خدا حافظ ای کامپیوتر 233

خدا حافظ

تو مرا با خودم آشتی دادی

با جهانم با جانم با بی کرانم

دلم برای رمیدن های 3 مگا بایتیت تنگ می شود

دلم برای چراغ مانیتورت

دلم به حال کیست

دلم برای مادر برد ت که شبها را یکی یکی با من به سر رساند

دلم برای فن ات

- چه روزهای تابستا های قشنگی داشتیم که یادش به خیر

من می نشستم پشت تو

بر تو ای اسپ خیالی

و می تاخ تاختم به جهان.

جهان را به یاد داری ؟

اُ کی آری همان جهان که دختری بود بلند پیشانی

جهان ... همان که

همان جهان که دختری بود بلند پیشانی ... - پیشانی اش را به یاد داری

پیشانی اش دامنی بود که تا افق های دیرا دیر و تا تپه های مرجانی را به یاد داری؟

من می نشستم پشت تو و تا ته تهای جهان پیش می تاخ تیم...

یک یک روز تو مریض شدی

یک ریز تو مروض شدی

من هل شده بودم

من خل شده بودم

من در تو خاطراتی فایل هایی داشتم که در تو داشتم/

من با تو شعرهایی داشتم نوشته هایی داشتم که با تو داشتم/

من هل شده بودم / من بی تمرکل شده بودم/

من اما خیلی نامردم

من اما خیلی خیلی نامردم اگر شعری برای تو نتتایپم

خدا حافظ

خداحافظ ای کامپیوتر 233

خدا حافظ

تو مرا با خودم آشتی دادی

با جهانم با جانم با بی کرانم

دلم برای رمیدن های 3 مگا بایتیت تنگ می شود

دلم برای چراغ مانیتورت

دلم به حال کیس ت

دلم برای مادر برد ت که شبها را یکی یکی با من به سر رساند

دلم برای فن ات

هنوز صدایش توی گوش من است :

ووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو...

نفرين بر دهاني كه به موقع باز نشد

ubal — Mon, 01 Oct 2007 05:15:18 GMT

سلام

همین جوری بی خودی دلم خواصت با این طرانه ی قدیمی تازه شمع

نفرين بر دهاني كه به موقع باز نشد

توي يك بركه ي آروم كه سكوتش خيلي وختا

آينه ي مرغابيا بود تو منبت درختا

ما چه زنده و چه مرده بركه آب و خاكمون بود

كاري با فلك نداشتيم سرمون تو لاكمون بود

تا يه روز كه بركه خشكيد و كفش ترك ترك شد

توي اون آينه آه شاخه هاي خشك حك شد

الغرض مرغابيا تا آينه رو شكسته ديدن

چوب ـُـ آوردن ـُـ كار ما رو به فلك كشيدن

اون بالا چيزي كه وا شد دهن مرغابيا بود

اين پايين صدا صداي طشت رسوائي ما بود

يه دروغي از ما ساختن كه ياد فلك بمون ِ

نشوني ش هنوز م اين چوب كه لاي فكّمون ِ

مي خوريم چوب تقاص اشتباهي كه نكرد يم

مي سوزيم توي جهنم گناهي كه نكرد يم

حالا يك عمر ِ ما لاك پشتا ديگه ساكت نشستيم

حتا نفرينمونم با لب بسته مي فرستيم

توي لاك بي صدايي زندگي و مرگ يكي ِ

توي اين خونه برامون شبنم و تگرگ يكي ِ

واسه لاك پشتا همين بس كه وطن رو شونه شون ِ

پر واسه اونا كه توي نا كجاها خونه شون ِ .

المهدی طاوس اهل الجنه

ubal — Sun, 26 Aug 2007 20:58:18 GMT

سلام

ما به نیمه ی ماه رسیده بودیم و او قرار بود که بیاید ...

یک غزل از سال ۷۵ :

در گردباد حسرت و وحشت در سال های مرده اسیرم

در سال های ثانیه در شب شاید که بی ستاره بمیرم

خنجر به پشت و حنجره ام خون خون می چکد ز شعله ی آهم

غوغای مرگ و بی ثمری را از گوش باد رُفته نفیرم

شوری که هفت پشت زمین را می آورد به بزم تحیّر

حیرت مکن اگر که شکفته ست در هفت آسمان ضمیرم

آئینه زار حیرت خویشم سرگشته ی شمار تجلّی

وحدت شنیده از لب کثرت آئینه ی نشان کثیرم

آشفته گی شده ست نصیبم تقدیر این چنین شد ، حالی

حسرت به دوش در گذر از این شب های سالمرده ی پیرم

باشد که از نیام بر آید چشمان آب دیده ی مردی

کز برق چشم های سیاهش روشن شود تمام مسیرم

ای مرد روزهای همیشه مگذار تا که خسته ی غربت

در سال های ثانیه در شب این گونه بی ستاره بمیرم

و یک غزال:

چند وقتی ست چشم در راهی

چشم تو خانه ی عقاب شده

بی خودی بی جهت همین جوری

آفتاب تو قرص خواب شده

در تو رویان شده ست چشمانی

که کسی پشت ابرها پیداست

در تو گل گل ستاره رو به لبت

طعم قن در دل تو آب شده

دیده ای زیر خواب خود یک شب

که کسی پشت ابرها پیداست

صبح تا شب ستاره می شمری

توی شب های خواب خود بی او

تو که بوسیده می شوی هر شب

پشت این قرص آفتاب شده

دل به دل واپسی مـُ منتظری

منتظر تا که زودتر برسد

پای آئینه اش بـ بوسه شوی

گریه شی تا که آن پدر برسد

که کسی پشت ابرها پیداست؟

که کسی پشت ابرها پیداست

خواب دیدی تو توی قرصت ِ خواب

نور در مشت ابرها پیداست

صبح تابوده آفتاب شده

تو فقط عاشقی و منتظری

تو فقط زل به آسمان زده ای

روی طاق افق به نصرت او

چند تا گل به آسمان زده ای

...